Ayşepınar Tarihi

                Ayşepınar; Develi ilçesine ise 27 km, Kayseri'ye ise 113 km uzaklıktadır. Güneyinde Havadan, Hoşça, Şıhlı. Güney batısında Aladağlar. batısında Kozulca. Kuzeyinde, Fıraktın (Gümüşören); doğusunda ise Beşkardeş ve Menengi mezraları bulunmaktadır.

Bilindiği kadarıyla ilk olarak Hititler devrinde yerleşim alanı olarak kullanılmıştır. Hititlerden daha önce de buraların yerleşim alanı olarak kullanıldığı çıkan tarihi eserlerden anlaşılmaktadır.

Ayşepınar Köyümüzde, Kavak, İnek kuyusu ve Çakıl pınarı bölgelerinde çinko madeni yatakları bulunmaktadır. Zamantı regülatörü su havzası Ayşepınar ve Gümüşören Köy arazileri üzerine kurulmuş olup bölgeye ve Develi Ovasına can suyu katmaktadır. Ayrıca, Gümüşören Barajı ve HES de Gümüşören, Ayşepınar, çukuryurt, Yenice Köylerine ait arazide Zamantı Irmağı üzerinde bulunmaktadır. Bükor Enerji firmasına ait santral 5 MWe kurulu gücü ile Türkiye'nin 1088. Kayseri'nin ise 23. büyük enerji santralidir. Tesis ayrıca Türkiye'nin 505. büyük Hidroelektrik Santrali'dir. Gümüşören Barajı ve HES ortalama 11.900.000 kilovatsaat elektrik üretimi yapmaktadır. Bölgede olta balıkçılığı ve göçmen kuşlar için önemli uğrak yerleri arasında bulunmaktadır.

Bölgede son yıllarda doğal avlanma, Olta balıkçılığı vb. organizasyonlar, turnuvalar düzenlenirken yeni kurulan Gümüş pınari su ürünleri kooperatifi de bölgede hizmet vermektedir. Bölgeye gelen olta balıkçıları, fotoğraf sanatçıları aynı zamanda civar köylerin ekonomilerine de katkı sağlıyorlar.

Ayşepınar'ın arazisi üzerinde yaşamış birçok kavimin olduğu yapılan araştırmalarla ortaya çıkmaktadır. Bundan dolayı pek çok ören yeri mevcuttur.

Köyde bulunan ören yerlerinden bazıları Şaserin (Şah Şirin), Kuyucak, Ariören, Havadan, Sağır Kilise, Kumluca, Ariören, Yağlovak (Yağlı Koyak)'tır. Ariören'den çıkan bazı çanak çömlekler Kayseri müzesindedir. Yapılan inceleme sonucu bunların Milattan Önce 5.000 yılına ait olduğu bildirilmiştir

Anadolu Selçuklu Devleti'nin 1071 Malazgirt Savaşı'ndaki başarısıyla Orta Anadolu ile birlikte buralar da Türklerin egemenliğine girmiştir.

Ayşepınar köyü, Bir süre Kozan sancağı Feke ilçesine bağlanır. Zamanti (samanti =samanlı-şamanlı) ırmağı Kozan ile Develi arasındaki sınırı oluşturuyordu. 1928 yılında Kozan sancağının Adana'ya bağlanarak ilçe statüsüne getirilmesiyle Ayşepinar, Şıhlı, Karaköy, Saraycık, Deresimli, Kale gibi köyler idari anlamda Kozan'dan ayrılarak Develi ilçesine bağlandı.

Ayşepınar köyünde somut olmayan kültürel mirasımızdan olan gelenek, görenek ve yemekleri genel olarak Kozan, Feke, Sarız gibi ilçelerimizin Varsak, Avşar, Ceritli, Bozdoğanlı Turkmen köyleriyle benzerlik gösterir. Örnegin köy düğünleri Perşembe gününden başlayıp pazar gününe kadar sürer. Halı ve kilim dokumacılığında yine Ayşepınar köyü ile Kozan, Sarız, Feke çevresindeki Türkmen köyleri arasında kullanılan teknik ve desenler konusunda benzerlikler çoktur..

AYŞEPINAR iSMi

Ayşepınar, adını şu hikayeden aldığı rivayet edilir. Yazları Adana ve yöresi çok sıcak olduğundan bu bölgedeki insanlar yıllar önce halkın deyimiyle Adana'dan Develi civarındaki topraklara yaylalara, hayvanlarına yeni otlak bulmak amacıyla gelirler.

Eşe (Ayşe=Ayça) adında bir Türkmen Yörük kadını ve obası da hayvanlarını otlatmak için Adana yöresinden bugünkü Ayşepinar ve çevresindeki topraklara gelir. Bugünkü Orta kuyu mevkiinin biraz uzağındaki bölgeye gelen Eşe Kadın'ın obası bu bölgeye yerleşir

Eşe Kadının bir gün camızları kaybolur. Camızlarını aramaya çıkan Eşe Kadın camızlarını şu andaki köyün bulunduğu Orta kuyu denilen sazlık, kamışlık, ağaçlık bir alanda bulur. Buradan buz gibi bir su çıkmaktadır. Eşe Kadın burada çıkan berrak, buz gibi suyu ve o bölgeyi çok sever. Obasındaki gençlerden o bölgeye bir kuyu yapılmasını ister. Türkmen obasının gençleri hemen oraya güzel bir kuyu yaparlar. Daha sonra Eşe Kadın'ın bağlı olduğu Türkmen obası gelip buraya yerleşir. O tarihten sonra buraya Eşe kadının yaptırdığı pınar manasına gelen Eşe pınarı denmeye başlar. Daha sonra bu isim Ayşepınarı olarak değiştirilir.